Αυτή η ιστοσελίδα ξεκίνησε όταν ακούστηκε ότι η Μπιρμπίλη είχε σκοπό να εισάγει τον Νόμο EEG στην Ελλάδα. Ο Νόμος Μπιρμπίλη είναι ελληνική αντιγραφή του Νόμου EEG της Γερμανίας, "
για την σωτηρία του Κλίματος με πολλές ΑΠΕ, και στην Ελλάδα". Ο Νόμος EEG υπήρξε από τις καλύτερες Γερμανικές εξαγωγές, όπως μετέφερα
εδώ.
Επιμένω στο τεχνοκρατικό: 1) Τα αιολικά δεν ηλεκτροδοτούν, ποτέ, πουθενά, από το 1975 που υπάρχουν και από το 1992 που επιδοτούνται του σκοτωμού. 2) Ακριβαίνουν το ρεύμα επειδή η ταρίφα που παίρνουν προστίθεται στο κόστος χωρίς να εξοικονομεί κάποιο άλλο κόστος, δηλαδή δεν υποκαθιστούν μονάδες, δεν εξοικονομούν πραγματικά καύσιμα (και λόγω μεταβλητότητας). 3) Περιβαλλοντικά είναι θέατρο, επειδή μπορεί τα ίδια να μην ρυπαίνουν, αλλά δεν μειώνουν κανένα ρύπο, κάτι σαν τις μπαλαρίνες: Δεν ρυπαίνουν αλλά δεν ηλεκτροδοτούν.
Ο Νόμος Μπιρμπίλη ψηφίστηκε επί Κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, από την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, περίπου
ταυτόχρονα με την ανακοίνωση του ΓΑΠ, από το Καστελόριζο, ότι "πτωχεύσαμε", λίγους μήνες
αφού είχε αποτύχει πανηγυρικά η Διάσκεψη για το Κλίμα στην Κοπεγχάγη, λίγους μήνες
αφού είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο Climategate, λίγους μήνες
αφού είχαν μηδενιστεί τα δικαιώματα CO2 στις ΗΠΑ. Επίσης, μέχρι τον Μάϊο του 2010, πέρα από στοιχειώδεις γνώσεις ηλεκτροπαραγωγής και οικονομικών, υπήρχε δημοσιευμένη βιβλιογραφία που έλεγε ότι ειδικά τα αιολικά, είναι ενεργειακά ατελέσφορα, περιβαλλοντικά άχρηστα, και οικονομικά καταστροφικά.
Ο Νόμος Μπιρμπίλη ψηφίστηκε όταν
ήταν δημόσια γνωστό ότι οι ΑΠΕ είναι επιδοτούμενη φούσκα, Ψηφίστηκε όμως επειδή ο μηχανισμός προώθησης των ΑΠΕ είναι σχεδιασμένος να δίνει σημαντικά ποσοστά σε ντόπιους εργολάβους, με δυνατότητα άμεσης και έμμεσης ...πειθούς, όπου δεῖ.
Απάτη με "νόμιμα" ποσοστά σε αυτούς που γράφουν νόμους.
Τα αιολικά υπάρχουν στην σημερινή τους μορφή από την δεκαετία του 1970. Από τότε, οι μόνες τεχνολογικές αλλαγές είναι το μέγεθος (τα κάνει πιο αποτελεσματικά) και οι μαγνήτες νεοδυμίου. Αλλά η πραγματική "τεχνολογική" αλλαγή είναι ο τρόπος επιδότησης: Η ταρίφα, σε συνδυασμό με την υποχρεωτική ποσόστωση. Αυτός ο τρόπος επιδότησης τα επανέφερε στο προσκήνιο. Ότι αρλούμπες λέγονταν το 1975 για αντλησιοταμιεύσεις, και υδρογόνο, κλπ, λέγονται και σήμερα. Αρλούμπες τότε, αρλούμπες τώρα. Δεν έστεκαν ηλεκτροδοτικά τότε, δεν στέκουν τώρα. Από το 1990 προωθούνται με απίθανα παραμύθια, και από την αρχή υπήρξαν φωνές "λογικής" ή "αλήθειας" αλλά υπερίσχυε η προπαγάνδα. Σήμερα, έχουμε τα αποτελέσματα 30-35 ετών επιδοτήσεων, και η αλήθεια είναι θλιβερή. Πολλά λεφτά και ενόχληση για το ανεμενόμενο περίπου τίποτα.
Αυτή η ανάρτηση ανακεφαλαιώνει μερικά από τα σημαντικότερα άρθρα για την αιολική απάτη, με την χρονολογική σειρά που έγιναν γνωστά από το 2004 μέχρι σήμερα (και όχι με την σειρά που εμφανίστηκαν εδώ). Θα προσθέτω σταδιακά άρθρα και πηγές, όσο τις θυμάμαι.
Μάρτιος 2004
Royal Academy of Engineering, The Costs of Generating Electricity και
εδώ. Χωρίς τιμή (φόρο) για το CO2, τα αιολικά, με το κόστος της απαραίτητης εφεδρείας είναι πιο ακριβά από οποιαδήποτε συμβατική ηλεκτροπαραγωγή
(αλλά πιο φθηνά από ηλεκτροπαραγωγή από ...κουτσουλιές ορνιθοτροφείων).
